Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Space & Earth Bound



Karpenissi Potamia Evrytania Greece.
2 layer photo-merge.
Sky>>Nikon D-7000-Tokina 11-16 pro @ 11mm.
Ground >>Xiaomi redmi 5 plus.
Κομήτης 21P/Giacobini–Zinner

Μια γρήγορη φωτογράφηση του επισκέπτη-Κομήτη 21P/Giacobini–Zinner σε απόσταση 67.335 εκατομμυριων χιλιομέτρων από την Γη.Η λήψη έγινε μέσα από την πόλη του Καρπενησίου.


Nikon D-7000
Beroflex 400mm telephoto lens
9X30 sec @ iso 1600

Ανακαλύφθηκε από τον Michel Giacobini (από τη Νίκαια, Γαλλία), ο οποίος παρακολούθησε τον κομήτη στον αστερισμό του Υδροχόου στις 20 Δεκεμβρίου 1900. 
Παρατηρήθηκε άλλες 2 φορές αργότερα από τον Ernst Zinner (από το Bamberg της Γερμανίας) ενώ παρατηρούσε μεταβλητούς αστέρες κοντά στη Beta Scuti στις 23 Οκτωβρίου 1913.


Κατά τη διάρκεια των εμφανίσεων του, ο Giacobini-Zinner μπορεί να φθάσει περίπου στο 8ο μέγεθος, αλλά το 1946 υποβλήθηκε σε μια σειρά από εκρήξεις που το έκαναν τόσο φωτεινό που έφτασε το 5ο μέγεθος. Είναι το αρχικο σώμα που προκαλεί την βροχή μετεωριτών <Giacobinids> (επίσης γνωστό ως Δρακοντίδες).

Ο Giacobini-Zinner ήταν ο στόχος του διαστημικού σκάφους International Cometary Explorer, ο οποίος πέρασε από την ουρά του στις 11 Σεπτεμβρίου 1985. 
Ο πυρήνας του κομήτη εκτιμάται ότι έχει διάμετρο 2,0 χιλιομέτρων.


Το Τρισχιδές νεφέλωμα (Μ20)

Το πανέμορφο Τρισχιδές νεφέλωμα (Μ20) εχθές από το αστεροσκοπειο μου με τα δεδομένα που έχω μέχρι σημερα. Η φωτογραφία είναι προσωρινή εφόσον θα εμπλουτιστεί με νέα δεδομένα αυτήν την περίοδο.


1 ώρα LUM
1 ώρα HA
1.5 ώρες RGB apo DSLR(2016).

Το Τρισχιδές Νεφέλωμα (γνωστό και ως Μεσιέ 20, M20 και NGC 6514) είναι ένα νεφέλωμα σε απόσταση περίπου 6.000 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότης. Το όνομά του σημαίνει ότι είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Το αντικείμενο αποτελεί ένα συνδυασμό από ένα ανοικτό σμήνος αστέρων, ένα νεφέλωμα εκπομπής (το κόκκινο μέρος), ένα νεφέλωμα ανακλάσεως (η μπλε περιοχή) και ένα σκοτεινό νεφέλωμα (τα «κενά» στο νεφέλωμα εκπομπής που ευθύνονται για την εμφάνιση του νεφελώματος), γνωστό και ως Barnard 85.
Το τρισχιδές νεφέλωμα ήταν αντικείμενο ερευνών από τους αστρονόμους χρησιμοποιώντας το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ το 1997. Το ΔΤΧ χρησιμοποίησε φίλτρα που απομόνωναν την εκπομπή από άτομα υδρογόνου, ιονισμένα άτομα θείου και διπλά ιονισμένα άτομα οξυγόνου. Οι εικόνες συνδυάστηκαν σε μία ψευδόχρωμη σύνθετη εικόνα που δείχνει πως το νεφέλωμα θα έμοιαζε στο μάτι.

Οι κοντινές εικόνες δείχνουν ένα πυκνό νέφος σκόνης και αερίου, του οποίου είναι ένα αστρικό βρεφοκομείο γεμάτο με άστρα στην φάση του εμβρύου. Αυτό το νέφος βρίσκεται περίπου 8 έτη φωτός μακρυά από το κεντρικό άστρο του νεφελώματος. Ένας αστρικός πίδακας εξέχει από την κορυφή του νέφους και έχει μήκος περίπου 0,75 έτη φωτός. Η πηγή του πίδακα είναι ένα νεαρό αστρικό αντικείμενο βαθιά μέσα στο νέφος. Οι πίδακες είναι τα χρησιμοποιημένα αέρια της αστρικής δημιουργίας. Η ακτινοβολία από το κεντρικό άστρο του νεφελώματος κάνει τον πίδακα να ακτινοβολεί.

Αυτή η εικόνα δείχνει επίσης ένα νέφος που μοιάζει με δάκτυλο δεξιά του πίδακα. Η κορυφή δείχνει κατευθείαν προς το άστρο που τροφοδοτεί το Τρισχιδές νεφέλωμα με ενέργεια. Αυτό το νέφος αποτελεί ένα εξέχον παράδειγμα εξαερωμένου αεριώδους σφαιριδίου (γνωστά και ως EGG). Αυτό το νέφος έχει επιζήσει επειδή η μία άκρη του είναι ένας κόμβος αερίου που είναι αρκετά πυκνός για να αντέξει τη διάβρωση από την έντονη αστρική ακτινοβολία.

Τον Ιανουάριο του 2005, το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer ανακάλυψε 30 άστρα σε φάση εμβρύου και 120 νεογέννητα άστρα που δεν είναι ορατά σε εικόνες τραβηγμένες στο οπτικό φως.
Η απόσταση του νεφελώματος είναι αρκετά αβέβαιη, με τις τιμές να ποικίλουν από 2.200 έτη φωτός μέχρι 9.000 έτη φωτός, η οποία δίνεται από το Χαμπλ. Ο Sky Catalog 2000 και οι Archinal και Hynes δίνουν μία ενδιάμεση τιμή 5.200 ετών φωτός και ο CR O’DELL υπολόγισε το 1963 ότι απέχει 7.600 έτη φωτός. Τέλος, η βάση δεδομένων WEBDA δίνει μία τιμή 3.140 ετών φωτός.

Το κόκκινο νεφέλωμα εκπομπής με το νεαρό αστρικό σμήνος κοντά στο κέντρο του περιβάλλεται από ένα μπλε νεφέλωμα ανάκλασης το οποίο είναι αρκετά εμφανές στη βορειότερη άκρη του.

Όπως συμβαίνει συχνά με τα νεφελώματα, ο υπολογισμός του μεγέθους διαφέρει σημαντικά· οι τιμές κυμαίνονται από 6,3 μέχρι 9. Αυτό οφείλεται μερικώς διότι το υπάρχον άστρο HD 196692, γνωστό και ως HN 40 και ADS 10991 είναι ένα πολλαπλό σύστημα με συνολικό μέγεθος 7. Τα λαμπρότερα συστατικά έχουν μέγεθος 7,6, 10,7 και 8,7 και είναι πολύ καυτά με φασματικό τύπο Ο5. Ο Sky Catalogur 2000.0 προσθέτει ακόμη τέσσερα αχνότερα μέλη. Αυτό το άστρο βρίσκεται στη δυτική μεριά του σμήνους αστέρων. Στη βορειότερη άκρη βρίσκεται το HD 164514, ένας λευκός υπεργίγαντας με φαινόμενο μέγεθος +7,42, το οποίο επίσης δυσκολεύει την υπολογισμό της λαμπρότητας του.
M16 EAGLE nebula-Pillars of Creation .
Πυλώνες της Δημιουργίας.


Astrotek Space Observatory Evrytania Greece.
Wide 2018 edition

Ο όρος Πυλώνες της Δημιουργίας (Pillars of Creation) αναφέρεται σε μια φωτογραφία που λήφθηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ. Απεικονίζει διαστρικά αέρια και σκόνη στο Νεφέλωμα του Αετού, τα οποία έχουν τη μορφή προβοσκίδας ελέφαντα. Η φωτογραφία λήφθηκε την 1η Απριλίου του 1995 και είναι μια από τις δέκα καλύτερες φωτογραφίες από το Χαμπλ, σύμφωνα με το Space.com. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τους αστρονόμους Τζεφ Χέστερ και Πολ Σκόουεν του Πανεπιστημίου της Αριζόνα.

Οι Πυλώνες της Δημιουργίας δεν υπάρχουν πια. Το 2007, αστρονόμοι ανακοίνωσαν ότι καταστράφηκαν από το εκρηκτικό κύμα ενός υπερκαινοφανή αστέρα πριν από περίπου 6.000 χρόνια. Λόγω της πεπερασμένης ταχύτητας του φωτός, αυτή τη στιγμή από τη Γη μπορεί να παρατηρηθεί η προσέγγιση του εκρητικού κύματος στους Πυλώνες. Για να γίνει ορατή η πλήρης καταστροφή τους, θα χρειαστεί τουλάχιστον μια χιλιετία.

Οι Πυλώνες της Δημιουργίας αποτελούνταν από κρύο μοριακό υδρογόνο και σκόνη, τα οποία διαβρώνονταν από την φωτοεξάτμιση που προκαλούσε η υπεριώδης ακτινοβολία που προερχόταν από κοντινά θερμά αστέρια. Ο αριστερός πυλώνας είχε μήκος τεσσάρων ετών φωτός. Οι προεξοχές των πυλώνων που μοιάζουν με δάχτυλα είχαν μέγεθος μεγαλύτερο από αυτό του Ηλιακού μας συστήματος.
Το νεφέλωμα της Καρδιάς (IC-1805)

Το νεφέλωμα της Καρδιάς (IC-1805) με νέα επεξεργασία από νέα και παλιά δεδομένα. Η λήψη έγινε από αστεροσκοπειο μου στην Ευρυτανία.



Το Νεφέλωμα της Καρδιάς,(IC 1805) βρίσκεται περίπου 7500 έτη φωτός μακριά από τη Γη και βρίσκεται στον Γαλαξιακο βραχίονα του Περσέα στον αστερισμό της Κασσιόπης. Ανακαλύφθηκε από τον William Herschel στις 3 Νοεμβρίου 1787.Πρόκειται για ένα νεφέλωμα εκπομπής που αποτελείτε από λαμπερό ιονισμένο αέριο υδρογόνου και πιο σκοτεινές λωρίδες σκόνης.


Το πολύ φωτεινότερο μέρος αυτού του νεφελώματος (ο κόμπος στο αριστερό άκρο) ονομάζετε ξεχωριστά ως NGC 896, επειδή αυτό ήταν το πρώτο μέρος του νεφελώματος που ανακαλύφθηκε.

Ο έντονος κόκκινος φωτισμός στο νεφέλωμα δημιουργείται από την ακτινοβολία που προέρχεται από μια μικρή ομάδα αστέρων κοντά στο κέντρο του. Αυτό το ανοικτό σύμπλεγμα από αστέρια, γνωστό ως Melotte 15, περιέχει μερικά φωτεινά αστέρια σχεδόν 50 φορές τη μάζα του Ήλιου μας αλλά και πολύ πιο αμυδρά αστέρια που αποτελούν μόνο ένα κλάσμα της μάζας του Ήλιου μας.

NGC-281

Το νεφέλωμα εκπομπής NGC-281 ή νεφέλωμα pacman(μοιάζει λίγο) από το Αστεροσκοπειο μου στην Ευρυτανία. Εντοπίζετε στον αστερισμό της Κασσιοπης και βρίσκεται στην Γαλαξιακή σπείρα του Περσέα. Απέχει από εμάς 9500 έτη φωτός η δε διάμετρός του είναι περί τα 48 έτη φωτός.


Σύνθεση RGB+HA 2 ωρες.

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

Αστροβραδιά στο πλάισιο των γιορτών Δάσους.


Με επιτυχία έγινε η αστροβραδια εχθές 8-8-2018 στον Προφήτη Ηλία στην Μυρικη με πάρα πολλούς αστροφιλους αρκετά περισσότερους από όσους περιμέναμε. Έγινε επίδειξη των πλανητών Αφροδίτης-Δια-Κρόνου-Αρκαθώς και ουρανογραφία. 
Έπειτα έγινε συζήτηση επάνω στην αστρονομία-κοσμολογία. Ευχαριστούμε όλους όσους ήρθανε να μαθουνε και να δούνε ουσιαστικά πράγματα σχετικά με τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ κόσμο όπου ζούμε.Θα σας περιμένουμε στις επόμενες αστροβραδιες μας (Θα είμαστε και πιο οργανωμένοι :) :) .)
Η φωτογραφία είναι από εχθές όπου όλοι είμαστε κάτω από τον Γαλαξία μας.Θα ακολούθηση και Timelapse.

Δημήτρης-Μανώλης-Θανάσης.

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Η μεγαλύτερη σε διάρκεια Έκλειψη Σελήνης του αιώνα.


Η Αποψινή μεγαλύτερη σε διάρκεια του αιώνα Έκλειψη Σελήνης ,στην σημερινή συνάντηση των αστροφιλων από την Ευρυτανία στο Χαλίκι λίγο έξω από το Καρπενήσι. Περάσαμε πολύ ωραία. Ευχαριστούμε όσους ήρθανε.


Ένα άλλο ιδιαίτερο φαινόμενο σε μια Ολική Έκλειψη Σελήνης,είναι βέβαια οτι μπορείς να δεις τον Γαλαξία μας. Αυτό αποτύπωσα μέσα από τον Φακό μου εχθές εδώ στους σκοτεινούς ουρανούς τις Ευρυτανίας μας,κάτι που είναι αδύνατο σε περίπτωση της Πανσελήνου.



Nikon D-7000-Nikon 18-135 mm F/4
9 frames average photostack.
Iso 3200 15 seconds.


Dimitrios Deligeorgopoulos Astro-Photography.




Χθεσινή φωτογραφία του πλανήτη Αρη από την αστροφαρμα μου ,ο οποίος είναι στην πιο κοντινή απόσταση ως προς την Γη μας τα τελευταία 15 χρόνια σε απόσταση 57.650.000 χιλιόμετρα.Μια αμμοθύελλα πλανητικής έκτασης ,η οποία λαμβάνει χώρα στον κόκκινο πλανήτη τις τελευταίες εβδομάδες μας αποτρέπει να δούμε λεπτομέρειες στην επιφάνεια του.

Η φωτογραφία ελήφθη μέσα από τηλεσκόπιο 6 ιντζων.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Άρτεμις - Σύλλογος Φίλων Ερασιτεχνικής Αστρονομίας Ευρυτανίας.


Σας γνωρίζουμε ότι στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φίλων Ερασιτεχνικής Αστρονομίας Ευρυτανίας που έλαβε χώρα το Σάββατο 14 Ιουλίου 2018, μετά από συζήτηση κάτω από το αρχαίο φως των Αστεριών αποφασίστηκε η εκλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, όπως παρακάτω:
   Πρόεδρος: Δεληγεωργόπουλος Δημήτριος.

   Αντιπρόεδρος: Ζάρας Αθανάσιος.

   Γραμματέας: Λάππα Βασιλική.
   Ταμίας: Κοπανάκης Εμμανουήλ.
   Μέλος: Καγιάρας Νικόλαος.
   Μέλος: Κεχριμπάρης Κωνσταντίνος.
   Μέλος: Παντέρα Αναστασία.





Η βραδιά ήταν εξαιρετική με αρκετούς επισκέπτες. Έγινε επίδειξη των πλανητών Δια,Κρόνου και Αρη καθώς και άλλες (Γ)αστρονομικές  δραστηριοτητες.


Παραθέτω μια φωτογραφία από την χθεσινή βραδιά.
Ραντεβού στην επόμενη αστροβραδια στις γιορτές Δάσους του Δήμου.


Ο Γαλαξίας της Δίνης Μ 51


Ο Γαλαξίας της Δίνης Μ51 με τον νέο πλέον εξοπλισμό σε LRGB(HA) με διάρκεια συνολικής 
έκθεσης 4 ωρών με την προσθήκη και του Υδρογονου..
Η λήψη έγινε απο το αστεροσκοπειο Ευρυτανίας.


Εδω βλέπουμε την περιοχή γύρω από τον Μ51 γαλαξία της Δίνης. Βλέπουμε πίσω του στο σύμπαν αρκετούς γαλαξίες σε διάφορες αποστάσεις με τον μακρινότερο λίγο παραπάνω από 1 δισεκατομμυριο έτη φωτός. Φωτογραφικά λοιπόν βλέπουμε πίσω στον χρόνο γύρω στο 8% της ηλικίας του σύμπαντος .


Φωτογράφηση πλανητών και ο Αρης πιο κοντά τέλος Ιουλίου.

15ήμερο πλανητών ξεκινάει στην αστροφαρμα. Ξεκίνησα με τον πλανήτη Κρόνο και Δια εχθές καθώς βγαίνουν πιο νωρίς.



 Την τιμητική θα την έχει βεβαία ο πλανήτης Αρης καθώς βρίσκετε στην κοντινότερη απόσταση στην Γη αυτές τις μέρες. Επίσης βλέπουμε και τους δορυφόρους Τηθύς και Ρέα στον Κρόνο ενώ την Ευρώπη στον Δια.


Η λήψη έγινε μέσα από τηλεσκόπιο μεγέθους 6 ιντζων.




Ο σεληνιακός κρατήρας Petavius





Ο σεληνιακός κρατήρας Petavius από την Αστροφαρμα μου.Η γραμμή που βλέπετε από τα βουνά στο κέντρο(1,7 χιλ υψος) μέχρι το χείλος του κρατήρα είναι μια χαράδρα που Δημιουργήθηκε από λάβα και έχει μήκος 80 χιλιόμετρα.



Petavius
Συντεταγμένες 25.3 ° S 60.4 ° E
Διάμετρος 177 χλμ
Βάθος 3,4χλμ

Ο Πεταβίος είναι ένας μεγάλος κρατήρας σε σεληνιακό αντίκτυπο που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του Mare Fecunditatis, κοντά στο νοτιοανατολικό σεληνιακό άκρο. Επισυνάπτεται στο βορειοδυτικό χείλος ο μικρότερος κρατήρας Wrottesley. Στα νοτιοανατολικά είναι το Palitzsch, ο Vallis Palitzsch και ο Hase. Μακρύτερα προς τα βόρεια είναι ο μεγάλος κρατήρας Vendelinus. Ο Petavius ​​φαίνεται επιμήκιος όταν τον βλέπουμε από τη Γη λόγω της προοπτικης.

Το εξωτερικό τοίχωμα του Petavius ​​είναι ασυνήθιστα ευρύ σε αναλογία με τη διάμετρο και εμφανίζει διπλό χείλος κατά μήκος της νότιας και της δυτικής πλευράς. Το ύψος του χείλους ποικίλλει κατά 50% από το χαμηλότερο σημείο και ένας αριθμός κορυφογραμμών ακτινοβολεί προς τα έξω από το χείλος. Το δάπεδο του κυρτού κρατήρα έχει ανασηκωθεί από τη ροή της λάβα και εμφανίζει ένα σύστημα rille που ονομάζεται Rimae Petavius. Τα μεγάλα κεντρικά βουνά είναι ένα περίοπτο σχηματισμό με πολλαπλές κορυφές, αναρρίχηση 1,7 χιλιομέτρων πάνω από το έδαφος. Ένα βαθύ ρήγμα ξεκιναει από τις κορυφές προς το νοτιοδυτικό χείλος του κρατήρα.

Ο νέος σελιδοδείκτης του Συλλόγου Ερασιτεχνών Αστρονόμων Φθιώτιδας με εικόνες που έχουν ληφθεί από τα τηλεσκόπιά του.


Δίας 6-6-2018.


Χθεσινή λήψη του πλανήτη Δία από το αστεροσκοπείο μου στην Ευρυτανία.

 Ξεχωρίζουμε άνετα δύο από τους τέσσερις μεγαλύτερους δορυφόρους που έχει, την Ευρώπη και την Ιω. Το αποτέλεσμα που βλέπετε είναι 800 στακαρισμενα καρέ από σύνολο 8000.

Το σφαιρικό σμήνος Μ-13

Aλλο ένα πανέμορφο αντικείμενο στον Γαλαξία μας.Το σφαιρικό σμήνος Μ-13 στον αστερισμό του Ηρακλή είναι από τα πιο όμορφα σμήνη που μπορείς να παρατηρήσεις με τηλεσκόπιο ,ακόμα και με κιάλια. Απέχει απο εμάς 25.000 έτη φωτός και αποτελείτε από περίπου 300.000 αστέρες.

Κάτω αριστερά της φωτογραφίας βλέπουμε και ένα μακρινό γαλαξία τον NGC-6207.Aπέχει περίπου 60 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη. Η διάμετρός του υπολογίζεται σε 60.000 έτη φωτός.Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 16 Μαΐου 1787. Το 2004 παρατηρήθηκε στον γαλαξία ένας υπερκαινοφανής, ο SN 2004A.

Ίσως άμα ψάξετε να βρείτε και άλλους πιο μακρινούς γαλαξίες βαθια στα βαθη του συμαντος.Το αφηνω σε εσας.:) :)

Απεικόνιση δύο πολύ μακρινών γαλαξιών οι οποίοι φαίνονται Φωτογραφικά δίπλα από το σφαιρωτό σμήνος Μ13 του Ηρακλή. Ο ngc 6207 σε απόσταση 60 εκατομμυρίων ετών φωτός και ο IC 4617 σε απόσταση 495 εκατομμύριων ετών φωτός περίπου. Η λήψη έγινε στο Αστεροσκοπείο Ευρυτανίας.


Λήψη από την αστροφαρμα μου στην Ευρυτανία.

Gso rc6+FR@f/6
Canon 500d modifid full spectrum+UHC filter
Asi 120mc+off axis guider
Heq5 pro
10X15 minutes lights+12 darks.

supernova SN2017EAW


Καλησπέρα σας.Eδώ βλέπουμε τον Γαλαξία ngc 6946 τον οποίο είχα φωτογραφίσει το 2017. Σε αυτόν τον Γαλαξία εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο είχε λάβει χώρα η supernova SN2017EAW την οποία και φωτογράφισα. 


Μετά από μία ειδική επεξεργασία που έκανα ώστε να αφαιρεθούν όλα τα αστέρια που είναι εντός του Γαλαξία μας φαίνεται καθαρά η λαμπρότητα αυτού του υπερκαινοφανούς Αστέρα η οποία είναι εξίσου Λαμπερή με τα αστέρια τα οποία βρίσκονται εντός του Γαλαξία μας και είναι πάρα πολύ κοντά μας από 60 έως πεντακόσια έτη φωτός. Σκεφτείτε ότι αυτός ο γαλαξίας απέχει από μας περίπου 23 εκατομμύρια έτη φωτός οπότε αναλογιστείτε το μέγεθος της έκρηξης αυτού του υπερκαινοφανούς Αστέρα.



Συντήρηση και λειτουργία συστήματος μελέτης Ηλιακών κηλίδων <ARTEMIS>





Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Κοπή πίτας του Συλλόγου αστρονομίας Ευρυτανίας (Αρτεμις)






Κοπή πίτας του Συλλόγου αστρονομίας Ευρυτανίας (Αρτεμις) παρουσία μικρών και μεγάλων. Πλανητική Βασιλόπιτα Δίας φυσικά από την Κ.Αλέκα.Και του χρόνου με Υγεια.




Η προσγείωση των πλευρικών πυραύλων της Space x από ερασιτεχνικό βιντεο.
Μια νέα διαστημική εποχή ξεκινά.






Η τελευταία εικόνα του starman στην πορεία του για ηλιοκεντρική τροχιά κοντά στον Αρη.


Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Το νεφέλωμα της Ροζέτας νέα επεξεργασία 2018.Rosette Nebula 

Dimitrios Deligeorgopoulos Photography-Astrophotography .
Astrotek Observatory Evrytania Greece.


Το νεφέλωμα της Ροζέτας ή του Ρόδακα (γνωστό και ως Caldwell 49) είναι μεγάλη περιοχή ΗΙΙ (μορφή νεφελώματος) στον αστερισμό Μονόκερως. Απέχει από τη Γη περίπου 5.000 - 5.200 έτη φωτός και έχει διάμετρο περίπου 130 έτη φωτός. Η μάζα του υπολογίζεται σε περίπου 10.000 ηλιακές μάζες. Το ανοικτό σμήνος NGC 2244 σχετίζεται με το νεφέλωμα. Η ακτινοβολία από τα μέλη του σμήνους απορροφάται από τα αέρια του, τα οποία στη συνέχεια ιονίζονται και εκπέμπουν την επιπλέον ενέργεια με τη μορφή ακτινοβολίας. Οι ισχυροί αστρικοί άνεμοι του μελών του σμήνους έχουν σχηματίσει μια κοιλότητα στο κέντρο του νεφελώματος. Το νεφέλωμα έχει τους ακόλουθους αριθμούς NGC: 2237 (ο οποίος συχνά χρησιμοποιείται για όλο το νεφέλωμα), 2238, 2239 και 2246, ο καθένας αντιστοιχεί σε διαφορετικό τμήμα του νεφελώματος.

Το κεντρικό σμήνος ανακάλυψε ο Τζον Φλάμστηντ το 1690, και στη συνέχεια ξανά από τον Ουίλιαμ Χέρσελ. Η νεφελότητα ανακαλύφθηκε από τους Τζον Χέρσελ, Μαρθ και Λιούις. Ο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ το φωτογράφησε τη δεκαετία του 1890. Το νεφέλωμα έχει φαινόμενη διάμετρο τρεις φορές μεγαλύτερη από τη Πανσέληνο και σε ουρανούς με φωτορύπανση απαιτείται η χρήση φίλτου UHC για να γίνει ορατό. Είναι δημοφιλής στόχος για αστροφωτογράφηση, καθώς φαίνεται πολύ πιο εντυπωσιακό απ'ότι με το μάτι.

The Rosette Nebula (also known as Caldwell 49) is a large, spherical (circular in appearance), H II region located near one end of a giant molecular cloud in the Monoceros region of the Milky Way Galaxy. The open cluster NGC 2244 (Caldwell 50) is closely associated with the nebulosity, the stars of the cluster having been formed from the nebula's matter.


The cluster and nebula lie at a distance of some 5,000 light-years from ) and measure roughly 50 light years in diameter. The radiation from the young stars excites the atoms in the nebula, causing them to emit radiation themselves producing the emission nebula we see. The mass of the nebula is estimated to be around 10,000 solar masses.

A survey of the nebula with the Chandra X-ray Observatory has revealed the presence of numerous new-born stars inside optical Rosette Nebula and studded within a dense molecular cloud. Altogether, approximately 2500 young stars lie in this star-forming complex, including the massive O-type stars HD 46223 and HD 46150, which are primarily responsible for blowing the ionized bubble. Most of the ongoing star-formation activity is occurring in the dense molecular cloud to the south east of the bubble.

A diffuse X-ray glow is also seen between the stars in the bubble, which has been attributed to a super-hot plasma with temperatures ranging from 1 to 10 million K. This is significantly hotter than the 10,000 K plasmas seen in HII regions, and is likely attributed to the shock-heated winds from the massive O-type stars.
Ύστερα από την σύντομη χιονόπτωση εμφανίστηκε ο Ήλιος μας. Ήταν πιο ζωηρός μέσα στον ύπνο του όμως :) με μικρές εκλάμψεις.Λήψη σε Υδρογόνο Α από το ασ
τεροσκοπείο Ευρυτανίας.